Dobre polecenie mówi asystentowi AI cztery rzeczy, czyli co ma zrobić, dla kogo, w jakich okolicznościach i w jakiej formie oddać wynik. Gdy jeden z tych elementów brakuje, AI zgaduje, a Ty poprawiasz odpowiedź w kolejnych wiadomościach. Gdy są wszystkie, pierwsza odpowiedź zwykle nadaje się do użycia po drobnej korekcie.
Cztery elementy polecenia
Cel to czynność i jej efekt. Zamiast „pomóż mi z e-mailem” piszesz „napisz e-mail z prośbą o przesunięcie terminu płatności o dwa tygodnie”.
Odbiorca określa język odpowiedzi. Ten sam komunikat do księgowej, do klienta i do dziecka brzmi inaczej, więc odbiorcę nazywasz wprost.
Kontekst to fakty, których AI nie zna. Asystent nie wie, że fakturę dostałeś z opóźnieniem ani że z tym kontrahentem współpracujesz od lat. Wszystko, co ma wpływ na treść, wklejasz do polecenia.
Forma opisuje wynik. Podajesz długość, układ i ton, na przykład „pięć zdań, bez nagłówków, ton uprzejmy, ale stanowczy”.
Wzór do wklejenia
Napisz [rodzaj tekstu] do [odbiorca].
Sytuacja: [dwa albo trzy zdania o tym, co się stało i czego chcesz].
Forma: [długość], [ton], [co ma się znaleźć na końcu].
W odpowiedzi sprawdź, czy AI nie dodała faktów, których nie podałeś. Modele językowe uzupełniają luki domysłami, więc każdą datę, kwotę i nazwisko porównaj z tym, co wiesz.
Gdy odpowiedź nie pasuje
Nie zaczynaj od nowa. Napisz w tej samej rozmowie, co jest nie tak, i podaj jedną konkretną zmianę, na przykład „skróć do trzech zdań” albo „usuń pierwszy akapit, jest zbyt uległy”. AI pamięta poprzednie polecenie, więc poprawia tylko wskazany element. Jeśli po dwóch poprawkach odpowiedź dalej nie pasuje, zwykle brakuje kontekstu, a nie kolejnej uwagi. Wróć wtedy do polecenia i dopisz fakty, które AI musiała zgadywać.